ArtBazaar - Świeżo malowane

Kama Sokolnicka

2011-12-19T07:55:00.001-08:00

Rocznik 1978. Mieszka i tworzy we Wrocławiu. Absolwentka Wydziału Grafiki wrocławskiej ASP. Stypendystka Ministerstwa Kultury (2011). Nominowana do Nagrody Fundacji Vordemberge-Gildewart (2011). Jej prace znajdują się w kolekcji Dolnośląskiego Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych i w kolekcjach prywatnych. Tworzy kolaże (korzysta głównie z bogatego archiwum pism niemieckich przedwojennych i tuż powojennych), rysuje oraz maluje (zarówno na płótnie, jak i na sklejce). Pytana o ulubione tematy odpowiada: „Terytorializm, percepcja przestrzeni, obraz jako funkcja pamięci, potrzeba orientacji w otoczeniu, fenomen horror vacui”. W jej kolażach powracają ślady fascynacji psychoanalitycznych: kobiety pozbawione twarzy, „znikający” mężczyźni, dzieci wpatrzone w ambiwalentne gry prowadzone przez dorosłych. Podczas niedawnego Salonu Zimowego Sokolnicka z dużym powodzeniem zadebiutowała w barwach BWA Warszawa.

Edyta Jezierska

2009-11-28T05:51:00.000-08:00

Edyta Jezierska ur. 1982 w Puławach, ukończyła Nałęczowskie Liceum Plastyczne na Lubelszczyźnie oraz Akademię Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu.

Dyplom w Pracowni Komunikacji Wizualnej w 2009 roku. Pracuje głównie na bazie fotografii odnalezionej w Internecie, książkach i prasie, na ich podstawie maluje portrety. Twarze wybiera intuicyjnie. Pracuje głównie na małych formatach by móc w kilku ruchach bez zbędnych szczegółów uchwycić to co ją w nich interesuje. Nigdy nie zakłada i nie planuje jak ma wyglądać obraz, to raczej siła i charakter portretowanej osoby sprawia, że obraz jest bardziej ekspresyjny lub realistyczny.

Maciej Landsberg

2009-08-12T23:47:00.000-07:00

Podobno widzimy tylko to, co na nas patrzy. W swoich fotografiach opowiadam o ukrytym pięknie. Szukam go podświadomie, choć wiem, że jest dziś mocno podejrzane i poniekąd zdewaluowane. Ukrywa się, czeka na ujawnienie, odsłonięcie. Im mocniej wypieram pokusę sublimacji artystycznej, im częściej rezygnuję z ostentacyjnej sztuczności, tym moje pożądanie piękna staje się większe. Męczy mnie współczesna profuzja obrazów, nadmiar bodźców, miliony informacji. Pociąga mnie to, czego nie mogę zobaczyć, odkryć, posiąść. To kusi, jak zakzany owoc. Pragnę tego, co niejednoznaczne, tajemnicze, zagadkowe, czasami mroczne. Ciągła niejasność, nieustanne pytania. Ciekawią mnie obrazy odnoszące percepcję i skojarzenia do innych obrazów, tak by dzięki pamięci i wyobraźni można było stwarzać kolejne: jeszcze nieobecne, wciąż nienazwane. Skupiam sie na człowieku i jego otoczeniu. Jednak ani czas, ani miejsce nie mają większego znaczenia. Poprzez ciasne kadrowanie, obrazy zostały wyabstrahowane z rzeczywistości. Fotografie te jedynie pozornie ujawniają i odsłaniają rzeczywistość. To, co realne często jest zbyt trudne do wypowiedzenia. Z oporami poddaje się symbolizacji, przekładowi na znaki wizualne. Pozostaje zasłonięte, ukryte. Skoro jednak ujrzało światło dzienne, ukazało całą niesamowitość istnienia.

Maciej Landsberg
rocznik 1980
absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu, Wydział: Komunikacja Multimedialna

Michał Gayer

2009-07-05T11:00:00.000-07:00

Michał Gayer (rocznik 84) jest studentem malarstwa na katowickiej ASP. Obecnie przygotowuje się do obrony dyplomu. Jest członkiem śląskiej Ośmiornicy (http://www.osmiornica.blogspot.com/).

Amator kawy. Robi dobrą pizzę. Bardzo ważnym doświadczeniem w życiu Michała była seria romantycznych, nocnych spacerów pustymi ulicami Katowic. Spacery te owocowały brzydkimi rysunkami w katowickich przejściach podziemnych.

Obecnie prace Michała można zobaczyć w Kronice na wystawie „DISHONEST TRICK” przygotowanej przez Stanisława Rukszę.

Polecamy tekst Marty Lisok na temat wystawy Michała w Kronice.

189
851, 852

Autograf Krwawej Julki

Becker, Barkmann

dziewczyna

heroine (pornstar), zeszyt

Niestety, nic nie widać przez silikonowe wkładki (gogle)

obudowa głowy (czaszka)

rogi

Mateusz Sadowski

2009-06-02T07:11:00.000-07:00

Prezentowane prace pochodzą z projektu „Pożar” (kurator Michał Lasota) przygotowanego dla Galerii Stereo.

Na wystawę Pożar składają się obrazy niedopowiedzianej, podszytej ironią seksualności. Charakterystyczne w twórczości Sadowskiego jest napięcie między doświadczeniem sensualnym a intelektualną konstrukcją; trudno jednoznacznie określić czy Mateusz jest artystą „gorącym”, czy „chłodnym”. Z pewnością jest bardzo skoncentrowany i otwarty na podszepty intuicji. Jego prace wideo, rysunki i obiekty cechuje magnetyzm, prostota, zwięzłość i dowcip.

Sadowski często odwołuje się do krajobrazu przyrodniczego i wywodzi z niego swoją poetykę. Las jako prosta metafora, obszar dzikości, w którym racjonalność zostaje zawieszona, i obecny w nim jak obcy element, błądzący samotny człowiek to powtarzający się motyw różnych prac. Sadowski penetruje las jako obszar archetypiczny, odwiedza go we śnie, przekształca obrazy natury w mentalny kod, tworząc własne kontemplacyjne intensywne obrazy. Ten szeroki symboliczny plan zazwyczaj kontrapunktuje codziennym zwykłym przedmiotem.

Pożar jest dużą wieloelementową instalacją, rozbudowanym, luźnym systemem. Temat ulega rozbiciu, motywy powracają w różnych formach, widz może zarówno rekonstruować całość, jak i podążać za wewnętrzną logiką poszczególnych prac. Sadowski zdaje się celować w pobudzeniu lawiny skojarzeń, gąszcz znaków, który spiętrza, nie wymaga dedukcji, ma natomiast prowokować wyobraźnię.

Wystawy indywidualne
2009
Pożar, Galeria Stereo, Poznań
Teeth Behind the Trees, Galeria ON, Poznań
Pokój światów, Galeria Naprzeciw, Poznań

Wystawy zbiorowe
2009
I like all these pictures, Galeria Starter, Poznań
Videonale 12, Kunstmuseum, Bonn, Niemcy
Fantomy i fetysze, Galeria ABC, Poznań

2008
Stan podgorączkowy, Stary Browar Słodownia, Poznań
Samsung Artmaster, Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa
Paproch, mieszkanie prywatne, Poznań
Wielka Polska/ Mediations Biennale, Galeria Miejska Arsenał, Poznań

Wszystkie zdjęcia dzięki uprzejmości artysty i Galerii Stereo

Michał Grochowiak

2008-12-15T01:26:00.001-08:00

Urodzony 04.04.1977, Warszawa, Polska

Edukacja
2000-2001 Uniwersytet Śląski, Katowice, Wydział Radia I Telewizji, Realizacja Obrazu Filmowego
2003-2008 Akademia Sztuk Pięknych, Poznań, Wydział Komunikacji Multimedialnej, Fotografia
XI.2008 Dyplom Magistra Sztuki w zakresie Fotografii, ASP Poznań

Aktywność
2004-2008 Redaktor internetowego magazynu “Tempo”( www.tempomgz.com)
2004-2008 Członek Grupy 4! (www.fourfactorial.net)

Wybrane Wystawy:
2008 Konkurs Imienia Marii Dokowicz, Galeria Arsenał, Poznań, Polska
Nieoczywiste, Stary Browar, Poznań, Polska
Epson Art Photo Award Show, Art Cologne, Kolonia, Niemcy
What The World Needs Now, Galeria ON , Poznań, Polska
2006 Vidiots, Stary Browar, Poznań, Polska
Zobacz To Co Ja – Młoda Sztuka z Poznania ,Galeria BWA , Lódź, Polska
2005 Zusammenarbeit, Galeria Aula, Warszawa, Polska

Nagrody i wyróżnienia:
Selected Work, Epson Art Photo 2007/08
Wyróżnienie Specjalne, Meblościanka 2008, Warsztaty Designu, Poznań, Polska

Prezentowane prace pochodzą z projektu " 76%H2O "

"Przeglądając zawartość czyjegoś kosza na śmieci jesteśmy w stanie dowiedzieć się wyjątkowo wiele o jego właścicielu. Podobnie jest z obrazami opustoszałych miejsc, chirurgicznie wyselekcjonowanymi z krajobrazów, które pomimo swej bezużyteczności, paradoksalnie stają się świadectwem ludzkiej działalności. Bezpańskie przestrzenie, pozornie tak odmienne, zdają się również być zunifikowane w swojej anonimowości, są niczym odpadki i znaki współczesnej cywilizacji.

Pustka pomiędzy planem ogólnym (totalnym) a występującym w nim detalem nacechowana jest swoistą ambiwalencją. W teraźniejszym świecie pustka występuje w przewadze. Ocean góruje nad stałym lądem, a " 76%H2O " to ilość wody w ciele nowonarodzonego dziecka.Współczesna Europa rozczarowuje. Urbanizacja, globalizacja, techniczna rewolucja, materializm i turyzm. Jestem ich obserwatorem, jestem ich uczestnikiem i ich ofiarą. W swoich codziennych poczynaniach wyczuwam bolesny brak idei, wyczuwam go również wśród swoich rówieśników. Staliśmy się zagubieni w pustce nadmiaru (nadmiarze pustki?). Charakteryzuje nas tęsknota i oczekiwanie za czymś niezwykłym, za czymś ważniejszym toczącym się tuż za krawędzią kadru."

Wszystkie prezentowane prace dzięki uprzejmości artysty.

Przemysław Przegon

2008-08-21T12:49:00.000-07:00

Nazywam się Przemysław Przegon i urodziłem się w Zamościu 27 grudnia 84 roku. Skończyłem tamtejsze Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych. Obecnie studiuję na 5. roku na wydziale rzeźby ASP w Krakowie.

Można by mnie określić do pewnego stopnia tradycjonalistą, rozumiejąc przez to określenie człowieka zajmującego się ,,martwą materią”. Swoje działania skupiam na analizie i kontemplacji przedmiotu zamkniętego w swoich materialnych trzech wymiarach. Nie skupiam swojej uwagi na ciągłym i bezcelowym naśladownictwie natury, przyrody – aczkolwiek nie zaprzeczam zapożyczeniom z natury. Jednak mam tu na myśli ewentualnie składniki przyrody i jej elementy namacalne, a nie niesmaczne jej naśladowanie.

Kierunek w którym zmierzam, nakreślił mi się jakiś rok temu, i jestem na etapie ciągłej pracy. Ponieważ wtedy powstała pierwsza seria, ,,przedmiotów'' . Wszystkie prace są ,,bez tytułu", z dwóch powodów:

1.uważam że tytuł nakreśla kierunek myślenia o obiekcie, (czego chciałbym uniknąć)

2.prace robione z tworzyw i papieru, to jest cykl przedmiotów i uznałem że bez sensu byłoby je konkretnie nazywać lub numerować. Nie chcę z tego stworzyć systemu.

Moje prace nazwałem przedmiotami z tego względu, że nakreślają i zawężają również mi na początku obszar poszukiwań, dzięki czemu stają się również bliższe widzowi. Wszystkie te prace nie przekraczają gabarytów, z którymi człowiek miał by problem się odnaleźć. Celowo mają rozmiary, które mogą narzucić myślenie o nich jako o przedmiotach użytkowych, lecz bez konkretnej funkcji. Na przykład praca prezentowana w poziomie z bardzo ostrymi końcami, zaprezentowana jest na specjalnej podstawie. To pretekst do podniesienia przedmiotu, ponieważ sam jako taki nie ma stałego punktu. Wyobraźmy sobie teraz, że osoba, która bierze ten przedmiot do ręki, używa go jako narzędzie do pracy fizycznej lub przedmiot kultu. Dlatego dla kontrastu obiekt wykonany z papieru i delikatnych tworzyw sztucznych.

Materiały te są dla mnie o tyle istotne, że dają mi możliwość szybkiego zamknięcia danego obiektu w formę przestrzenną. Jednocześnie są prowokacyjne, ponieważ jaką wartość ma papier? Rzeźby z papieru brzmi śmiesznie, ale czy wygląda?

Uważam, że za mało miejsca w polskiej sztuce jest na rzeźbę galeryjną, taką bliską, która funkcjonuje w galerii, ale również w przestrzeni użytkowej prywatnej lub publicznej, jako element do kontemplacji, a nie jako element edukacyjno-informacyjny.

Jestem dużym zwolennikiem, choć ma wielu wrogów, Stanisława Ignacego Witkiewicza. To klasyka, zgadzam się, ale uważam, że trafna. Głównie chodzi mi o ,,czystą formę". Jest mi to bardzo bliskie w mojej pracy. Założenia, o których pisał Witkacy w ,,czystej formie", zwalniają formę od odpowiedzialności, dają możliwość spoglądania na formę innymi oczami. Wydaje mi się, że w tym momencie dopiero możemy mówić o sztuce.

Wszystkie zdjęcia prac dzięki uprzejmości artysty.

Kamil Strudziński

2008-06-20T02:54:00.000-07:00

Kamil Strudziński jest studentem ASP w Poznaniu na wydziale Komunikacji Multimedialnej. Prezentowane u nas prace pochodzą z przygotowywanej wystawy dyplomowej. Zdjęcia należą do cyklu"Prześwit".

Prześwit to dawka światła, która pojawia się w ciemności i skupia uwagę. Jego chwilowość i selektywność ukrywa w pustce to, co jest„przed" i „dalej".W prześwicie odkrywamy, że pustka jest pełna…treści. Pustka to brak szczęścia. „Prześwit" za pomocą zwykłych zdarzeń i portretów opowiada ozagubieniu i jego formach.

Wszystkie zdjęcia dzięki uprzejmości artysty.

Kamil Stańczak

2008-05-19T12:56:00.000-07:00

Kamil Stańczak ur. w 1980 roku w Puławach.

W latach 1999- 2004 studiował na Wydziale artystycznym Uniwersytecie Marii Curie Skłodowskiej w Lublinie. Dyplom z malarstwa uzyskał w pracowni prof. Stanisława Żukowskiego w 2004 roku.

Zajmuje się malarstwem, instalacją, konstruuje specyficzne obiekty strukturalne i kinetyczne maszyny o bliżej nieokreślonym przeznaczeniu. Pracuje na macierzystej uczelni.
Ważniejsze wystawy:

1. Białe Kombinacje, BWA Galeria Sanocka, Sanok, 2008
2. Następny Proszę, Galeria Biała, Lublin, 2007
3. Malarstwo XXI Wieku, Zachęta Narodowa Galeria Sztuki, Warszawa, 2007
4. VI Triennale Sztuki Sacrum, Sztuka Wobec Zła, Miejska Galeria Sztuki, Częstochowa, 2007
5. Wolność, Równość, Sztuka. Świat artystyczny między represją a emancypacją, Galeria Szara, Cieszyn, 2007
6. Recykling sztuki- recykling znaczeń, Centrum Kultury, Lublin, 2007
7. Transgresja Wyobraźni, Centrum Kultury, Lublin, 2007
8. KunstMirOffSky, Proteza, Galeria Kordegarda, Warszawa, 2006
9. Konst Massan, Międzynarodowe Targi Sztuki, Sztokholm, Szwecja, 2006
10. Ung Konst i Polen, Młoda sztuka w Polsce, Instytut Polski, Sztokholm, Szwecja, 2006
11.Austriackie Forum Sztuki, Galeria Austriacka, Warszawa, 2006
12. FermentAkcje, Galeria Sztuki Współczesnej, Przemyśl, 2006
13. Nova Biała, Galeria Biała, Lublin, 2005
14. 6. Krajowa Wystawa Malarstwa Młodych, Konkurs im. E. Gepperta, BWA Galeria Awangarda, Wrocław, 2005

Małgorzata Szymankiewicz

2008-04-25T09:21:00.001-07:00

Małgorzata jest absolwentką poznańskiej ASP. Jest jedną z artystek współtworzących poznański Starter.

WYSTAWY INDYWIDUALNE:

,,MIAMI DREAM” – GALERIA STARTER, POZNAŃ, STYCZEŃ 2008
,,WYSTAWA BEZ TYTUŁU” – GALERIA ENTER, POZNAŃ, STYCZEŃ 2007
,,MALARSTWO”- GALERIA ARSENAŁ, BIAŁYSTOK, KWIECIEŃ 2006
,,STAN ZAWIESZENIA” – WYSTAWA PRAC DYPLOMOWYCH, GALERIA SZYPERSKA, POZNAŃ, WRZESIEŃ 2005
,,MALARSTWO” – GALERIA KISIELICE, 2005 POZNAŃ

WAŻNIEJSZE WYSTAWY ZBIOROWE:

,SALON ZIMOWY” – GALERIA STARTER, POZNAŃ, GRUDZIEŃ 2007

38. BIENNALE MALARSTWA ,,BIELSKA JESIEŃ 2007”, WYSTAWA KONKURSOWA – GALERIA BIELSKA BWA, LISTOPAD 2007 BIELSKO-BIAŁA (wyróżnienia)

,,MALARSTWO POLSKIE XXI WIEKU” – ZACHĘTA NARODOWA GALERIA SZTUKI, 15 GRUDNIA 2006 – 25 LUTEGO 2007, WARSZAWA

,,ZOBACZ TO, CO JA. IV” - GALERIA BIELSKA BWA, STYCZEŃ 2007, BIELSKO-BIAŁA
TARGI SZTUKI ,,ART POZNAŃ” STARA RZEŹNIA, 2005 POZNAŃ

Paulina Sadowska

2008-03-13T00:59:00.000-07:00

Paulina Sadowska, studentka IV roku grafiki Wydziału Artystycznego Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Jak mówi Paulina – „Przede wszystkim zajmuję się malarstwem, kolażem, rysunkiem i animacją. Aczkolwiek praca na rzeźbą Misia obudziła, zapomniane przeze mnie samą, pasje rzeźbiarskie. Ale to chyba czas powrotów do tego, co wydawało mi się na zawsze utraconą miłością. Tak było z malarstwem, z którym długo byłam pokłócona. Ale jak mówi przysłowie "stara miłość nie rdzewieje".

Michał Jankowski

2008-02-20T14:01:00.000-08:00

vodoo, 80x80, 2008, olej na płótnie

pieniek, 2008, 50x80cm, olej na płótnie

gniazdoI, 60x40, 2008, olej na płótnie

bez tytułu, 40x30, 2007, olej na płótnie

bez tytułu, 2008, 40x30 cm, olej na płótnie

gniazdoII, 2008, 60x50, olej na płótnie

polatucha, 80x80, 2008, olej na plótnie

Michał Jankowski (ur. 1977)
Absolwent Katedry Sztuki i Kultury Plastycznej, Wydział Artystyczny UZ, Zielona Góra. Mieszka i pracuje w Zielonej Górze.

Wybrane wystawy:

- 2004 – „Malarstwo olejne”, wystawa indywidualna, Galeria BWA – Bohomaz, Zielona Góra,
- 2005 – „Bielska Jesień 2005”, wystawa pokonkursowa, (wyróżnienie), Galeria Bielska BWA, Bielsko – Biała,
- 2005 – „Wystawa”, dyplom, Mała Sala BWA, Zielona Góra,
- 2006 – „Wystawa urodzinowa”, wystawa zbiorowa, Galeria Pies, Poznań
- 2006 – „CZYTAJ POLSKĄ FANTASTYKĘ”,Galeria Pies, Poznań,
- 2006 – „XXI Festiwal Polskiego Malarstwa Współczesnego”, wystawa pokonkursowa, Szczecin,
- 2007 – „Król smalcu”, wystawa zbiorowa, Galeria Szewska 36, Wrocław,
- 2007 – „Najpierw smutna, potem płacze”, wystawa zbiorowa, Kolonia Artystów, Gdańsk.
- 2007 – „17 MGNIEŃ WIOSNY”, Wystawa zbiorowa, PGS, Sopot.
- 2007 – „Jeżeli nie umarli to pewnie jeszcze żyją”, Wystawa zbiorowa, Baszta Czarownic, Słupsk.

Olaf Brzeski

2008-01-08T00:23:00.000-08:00

Ostatnia realizacja Olafa w galerii Okna - "pan myśliwy"

Ostatnia realizacja Olafa w galerii Okna - "Pan myśliwy"

Nieużyteczny kawal miesa - z wystawy "Tylko dla ludzi" w galerii Awangarda w BWA we Wrocławiu

Bokserka - z wystawy "Tylko dla ludzi" w galerii Awangarda w BWA we Wrocławiu

fragment instalacji :Pamieci majora Jozefa Monety z wystawy "Tylko dla ludzi" w galerii Awangarda w BWA we Wrocławiu

Pokojowe historie albo LITTLE BOY z wystawy "Tylko dla ludzi" w galerii Awangarda w BWA we Wrocławiu

Snoopy

Broń ostateczna

Olaf Brzeski (1975). Dyplom z rzeźby na wrocławskiej ASP obronił w 2000. Tworzy instalacje, filmy, a także metaforyczne rzeźby z porcelany. Debiutował, wygrywając konkurs na pomnik Pomarańczowej Alternatywy, na który zaproponował postać krasnala, dla którego postumentem był ogromny palec. Rzeźba ta stoi obecnie przy ulicy Świdnickiej we Wrocławiu.

Janusz Łukowicz

2007-12-19T00:06:00.000-08:00

Lulajze, 2006, wydruk z kasy fiskalnej, 6cm x 14 cm3

Wrozka, 2007, fotograficzny zapis korespondecji sms-owej (fragmentprojektu)

Syfmaker, 2006, opakowanie po srodku czystosci, sciek , wys. 31 cm

Jajko niespodzianka, 2004, negatoskop, zdjecie rtg jajka niespodzianki, 43cm x 50 cm x 18 cm

Bez tytulu, 2007, kaseton podswietlany, 180cm x 60 cm

Janusz Lukowicz, 1968

1988-1993, studia na wydz. malarstwa, ASP Warszawa

Wiekszosc horoskopow dla mojego znaku wskazywala na rok 2007 jako najdogodniejszy na rozpoczecie kariery artystycznej

Wystawy

kwecien 2007- Przyjecie z okazji otrzymania Paszportu Polityki, Galeria Kronika, Bytom

sierpien 2007- Industrial Art, zbiorowa wystawa towarzyszaca Off Festivalowi

pazdziernik 2007- Wez to uzyj, wystawa zbiorowa w ramach Lodz Design

Tymek Borowski

2007-11-23T02:09:00.000-08:00

Portret Wilhelma Sasnala (60x80cm)

Portret Krzysztofa Warlikowskiego (60x80 cm)

Portret Kazimiery Szczuki 1 (60x80)

portret Carlosa Slima 1 (60x80cm)

portret L.J. COLWELL 2 (27x42cm)

pomnik (50x65cm)

Pejzaż Andaluzyjski

Marokański sprzedawca papierosów

De los Dolores

Tymek Borowski

Urodzony 1 kwietnia 1984 w Warszawie,

Od 2005 studiuję w pracowni profesora Leona Tarasewicza, w tej chwili (jesień 2007) na IV roku studiów. Poza malarstwem używa też innych środków takich jakf otografia i video. Kilka rzeczy można zobaczyć tu:http://www.youtube.com/tymczasem .

Ważniejsze wydarzenia związane ze sztuką:

2005 -pobyt / rezydencja w galerii lokal_30

2007-wspólnie z Pawłem Śliwińskim - akcja malarska "Kartofel", ASP

2007-wystawa zbiorowa "16 rzeczy, które mogłyby się nie znaleźć", galeria Art-pol, Kraków

Jakub Czyszczoń

2007-11-06T00:37:00.000-08:00

Jakub Czyszczoń. Rocznik 83. Pochodzi z Koszalina.

Od 2003 studiuje na wydziale Grafiki Komunikacji Wizualnej w Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu. W 2005 roku zdobył stypendium zagraniczne w Hogeskole i Oslo w Norwegii, gdzie zajmował się instalacją i rysunkiem. W 2005 i 2006 roku brał udział w wystawach zbiorowych organizowanych przez Akademię Sztuk Pięknych w Poznaniu w Galerii Aula. W 2006 wspólnie z Honzą Zamojskim pokazali instalację na wystawie "Liveevil" w galerii Plastyfikatory w Luboniu. W 2006 roku brał równiż udział w wystawie "Fun Art" w Galerii If Museum Inner Spaces w Poznaniu.

Współpracuje i publikuje w internetowych magazynach: TEMPO(tempomgz.com) oraz PORNOFFITI (www.ekosystem.org-pornoffiti)

Honza Zamojski

2007-10-18T00:28:00.000-07:00

Honza Zamojski- ur. 1981, mieszka i pracuje w Poznaniu. Założyciel Outsiders Gallery, promujacej sztukę w przestrzeni publicznej. Członek grupy designerskiej Medicine, która wydała ostatnio książeczkę wierszowo-ilustracyjną pt. „Mili i smutni”, oraz stowarzyszenia Starter.

Wspólnie z Michałem Lasotą przygotowuje dużą, zbiorową wystawę „We came from beyond”, którą 15 listopada zaprezentują w centrum Poznania.

Bez tytułu – 50x120cm, akryl na płótnie, 2006

Bez tytułu – 25x25cm, akryl na płótnie, 2006

Art-schmart – 50x50cm, akryl na płótnie, 2007

Art-schmart – 50x50cm, akryl na płótnie, 2007

Sotheby’s – monotypia na katalogu aukcyjnym Sotheby’s , 2007

Jakub Adamek

2007-09-18T05:10:00.000-07:00

o zwierzętach z cyklu „Animal Planet”

Wybrałem zabawki, które dość wiernie odwzorowują prawdziwe zwierzęta, dzięki czemu mogą stwarzać pozory bycia żywym organizmem. Wszystkie leżą i mają udawać martwe. Dodatkowo niektóre z nich zostały poprzecinane, żeby wskazać na ich śmierć, co mogłoby oznaczać z kolei, że kiedyś żyły. Chcę w ten sposób wywołać złudzenie prawdziwości sytuacji przy jednoczesnym wskazaniu na jej sztuczność. To znaczy, że świat prawdziwy można mylnie rozumieć albo rozumieć na kilka sposobów. Przykładem mógłby być kanał telewizyjny Animal Planet. Możemy uznać, że telewizja dzięki swej działalności rozpowszechnia wiedzę o przyrodzie, ekologii, nieuchronności pewnych procesów cywilizacyjnych i jednocześnie czerpie z tego zyski. Mówi o zwierzętach, ale je również wykorzystuje. Oczywiście moje prace nie krytykują takiej działalności. One miały być po prostu trochę grą, zabawą, iluzją. Zależało mi na tym, żeby oglądający mógł doszukiwać się w tych obrazach elementów świadczących o realności, jak i sztuczności czy banalności danej sytuacji.

Koń 2007 z cyklu Animal Planet

Lampart 2007 z cyklu Animal Planet

Niedźwiedź 1 2007 z cyklu Animal Planet

Łoś 2006 z cyklu Animal Planet

Nosorożec 2007 z cyklu Animal Planet

Żaba 2007 z cyklu Animal Planet

Słoń 2007 z cyklu Animal Planet

o obrazie „Wisior” z cyklu „Animal Planet”

Wisior – to znów wizerunki zwierząt, tyle że w innej formie. Są to przypinki, ich części, pamiątki przyrodnicze itd. Tutaj próbowałem zamienić się myśliwego, który tworzy taki wisior na pamiątkę np. przeżycia niezwykłej przygody lub spotkania z niebezpieczną zwierzyną. Obraz „Wisior” miał być symbolem przeplatania się instynktów pierwotnych i współczesnych doświadczeń. Wisior jest zapowiedzią kolejnych prac z tego cyklu.

O obrazach „Łowca” z cyklu „Animal Planet”

W moich łowcach opowiadam o człowieku, który ogląda program tematyczny w telewizji Animal Planet. W pewnym momencie zaczyna ulegać informacjom, jakie do niego docierają, zatraca się w tym odbiorze i w jakiś sposób staje się uczestnikiem owych wydarzeń. Interesuje mnie relacja pomiędzy oglądającym a telewizją jako nośnikiem informacji, to mimowolne poddawanie się oddziaływaniu jakiś treści, których weryfikacja jest trudna lub niemożliwa. Animal Planet dostarcza szczególne informacje mówiące o przyrodzie – faunie i florze naszego świata i tym samym odwołuje się do pierwotnych instynktów człowieka. Możemy jedynie próbować wyobrazić sobie, jak kiedyś człowiek był blisko natury. Atawizmy jednak zawstydzają nas, zwykle nie pasują do współczesnego stylu życia, są w kontraście do naszych przyzwyczajeń, a jednak gdzieś głęboko ukryte czasem przypominają o sobie. Chciałbym opowiedzieć o zderzeniu światów – świata przedstawionego za pośrednictwem telewizji, zmontowanego i podanego w ciekawej formie i świata człowieka współczesnego – widza i odbiorcy informacji.

Inspiracją do powstania obrazów „Łowca” były spektakularne akcje łapania krokodyla przez Steva Irwina, które w jakiś sposób stają się symboliczne dla oblicza telewizji Animal Planet. Przesada, teatralność i reżyseria procesu łapania krokodyla przez Irwina wpisują się w idee moich działań z zabawkami.

Jakub ADAMEK (ur. 1975) Studiował w katowickiej filii Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, gdzie w 2001 r. uzyskał dyplom w pracowni projektowania graficznego (promotor prof. Marian Oslizlo). Od 2004 r. jest asystentem w Katedrze Rysunku i Malarstwa ASP w Katowicach.Zdobył wyróżnienie za olej „Szkoła” w finale konkursu „Obraz Roku 2003” oraz za obraz „Wejście do kopalni Wirek” na festiwalu malarstwa w Szczecinie w 2004 r.

wystawy indywidualne:

2007 „Animal Planet” Galeria m² [m kwadrat], Warszawa
2007 „Ludzie, zwierzęta, architektura” Sosnowieckie Centrum Sztuki, Zamek Sielecki,
Sosnowiec (razem z Andrzejem Tobisem)

2004 „Jakub Adamek. Malarstwo” Galeria Ego, Poznań

ważniejsze wystawy zbiorowe:

2006 „Bez wernisażu” – Fijałkowski, Tarasewicz, Zakrzewski, Adamek. Galeria Ego,
Poznań
2006 „Metropolis” Dom Aukcyjny Polswiss Art, Warszawa
2006 „Stan wewnętrzny" Centrum Kultury Zamek, Poznań
2006 Setka finalistów konkursu „Obraz Roku 2005”, Pałac Królikarnia, Warszawa

2005 „70 Malarstwo i grafika artystów urodzonych w latach siedemdziesiątych” Galeria Chimera (D.A. Rempex), Warszawa
2004 Festiwal Polskiego Malarstwa Współczesnego w Szczecinie
2004 „Zasiedzenie” Galeria Arsenał, Poznań
2004 Setka finalistów konkursu „Obraz Roku 2003”, Pałac Królikarnia, Warszawa
2003 Setka finalistów konkursu „Obraz Roku 2002”, Pałac Królikarnia, Warszawa
2002 „Novart” Galeria Bunkier Sztuki, Kraków

Zdjęcia dzięki uprzejmości artysty i galeri m kwadrat.

Wojciech Bąkowski

2007-09-11T03:42:00.000-07:00

Wojciech Bąkowski
Ur. 1979 Poznań
Studia: ASP – Poznań.
Dyplom: Audioperformance w pracowni Audiosfery prof. Leszka Knaflewskiego2005
(wyróżnienie)
Film animowany w pracowni Filmu Animowanego prof. Hieronima Neumanna 2005
(wyróżnienie)

Autor: filmów animowanych i wideo, audioperformance, muzyki alternatywnej, rysownik i grafik.

Od 2004 działa wraz z Konradem Smoleńskim i Piotrem Bosackim w grupie KOT.

Działalność grupy KOT to: poezja, muzyka, audioperformance.

Od maja 2007 wraz z Radosławem Szlagą, Tomaszem Mrozem, Konradem Smoleńskim i Piotrem Bosackim, współtworzy grupę artystyczną PENERSTWO.

Rysunki i filmy, fragmenty słuchowisk radiowych i utworów muzycznych:
http://www.myspace.com/wojciechbakowski
Twórczość grupy KOT:
http://www.myspace.com/grupakot

Plany:
Wrzesień 2007– audioperformance „ Trupy”– występ na bios performance festival (www.blogtext.org/brzeznoart )
Jesień 2007 – książka + płyta Grupy KOT
2008 – realizacja instalacji do kolekcji Centrum Rzeźby w Orońsku

1.„Ludzie się nikt nie przejął nic” 2007 – rysunek pisakiem na taśmie filmowej 35mm, odbitka o wymiarach ok. 100x70cm

2.„Ludzie się nikt nie przejął nic” 2007 – rysunek pisakiem na taśmie filmowej 35mm, odbitka o wymiarach ok. 100x70cm

3.„Wózek” 2007 – akwarela na taśmie filmowej 35mm, odbitka o wymiarach ok. 100x70cm

4.„Pani pachnie” 2007 – akwarela na taśmie filmowej 35mm, odbitka o wymiarach ok. 100x70cm

5.„Melodie” 2007 – akwarela na taśmie filmowej 35mm, odbitka o wymiarach ok. 100x70cm

6.Zaczaruję Cię kwiatami” 2007 – akwarela na taśmie filmowej 35mm, odbitka o wymiarach ok. 100x70cm

7.„Sebastian obiad !!! ” 2007 – akwarela na taśmie filmowej 35mm, odbitka o wymiarach ok. 100x70cm

8.„Sebastian” 2007 – akwarela na taśmie filmowej 35mm, odbitka o wymiarach ok. 100x70cm

9.Bez tytułu 2007 – akwarela na taśmie filmowej 35mm, odbitka o wymiarach ok. 100x70cm

10.Kadr z filmu animowanego „Wstyd” 2005

11.Kadr z filmu animowanego „Kundelku ujadaj perełko rób piekło” 2006

12.Kadr z filmu animowanego „Gwiazdy dymią” 2005

13.Kadr z filmu animowanego „Gwiazdy dymią” 2005

Radosław Szlaga

2007-07-27T11:23:00.000-07:00

Malarstwo, 100 x 100 cm, olej na płotnie, 2005

Krzyżacy brużdża, 100 x 100 cm, olej na płótnie, 2007

Czarny Koń, 100 x 100 cm, olej na płótnie, 2007

Pączki Wolności, 100 x 100 cm, olej na płótnie, 2007

Afrykańskie plemiona walczą z Małym Głodem, 100 x 60 cm, olej na płótnie, 2007

Wieprzowina, 100 x 100 cm, olej na płótnie, 2007

Świnia Puławska, 100 x 100 cm, olej na płótnie, 2007

Szczekaj Bert, 100 x 100 cm, olej na płótnie, 2007

Wykształcenie:
2005 - Absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu. Dyplom z malarstwa
pod kier. Prof. Jerzego Kałuckiego, p.t.: „Malarstwo 2” obroniony z wyróżnieniem
2004 - Akademie Vitvarnych Umeni, Praha, CZ- półroczne stypendim zagraniczne

Wystawy indywidualne
2007 - Piekło/Niebo (feat. Honza Zamojski), Studio Plastyczne Ścieżka, Warszawa, PL
2007 - Niebo, Galeria Enter, Poznań, PL
2005 - Malarstwo 2,CSW Inner Spaces, Poznań, PL
2003 - Winner Projekt, ON Gallery, Poznań, PL
2003 - Malarstwo, CSW Inner Spaces, Poznań, PL

Udział w wybranych wystawach zbiorowych
2007 - Bliskość, Leto, Warszawa, PL
2007 – Penerstwo, PGR Art., Kolonia Artystów, Gdańsk, PL
2007 - Sqares, POSK Galery, Londyn, UK
2006 - Plastic People, C2C Galery, Praga, CZ
2006 - Fun Art, CSW Inner Spaces, Poznań, PL
2005 - Jubileuszowa wystawa “Czasu Kultury”, Galeria Program, Warszawa, PL
2005 - Malarstwo Młodych ( Konkurs im. Gepperta), BWA Awangarda, Wrocław, PL

Szlaga się z was śmieje!

Światem, który powołuje do życia Radek Szlaga, rządzi osobliwa logika. W malarstwie Szlagi uprzedzenia, przesądy, a szczególnie niepoprawne żarty przybierają rangę (ludowych) mądrości i reguł myślenia. Na odpadkach zdrowego rozsądku ma się utrzymać porządek tego świata. Radek jak wrażliwy barometr reaguje na przejawy potocznej opinii i poświęca jej miejsce na swoich obrazach. Zmutowane przekazy różnych mediów zapisane w prymitywny sposób brzmią jak lista dialogowa komedii pozbawionej fabuły a rozbitej na ciąg anegdot i kalejdoskop obrazów. Ta kronikarska praca ma swój, ukryty pod przemyślaną estetyką, aspekt krytyczny - powstaje obrazkowa (czyli najbardziej odpowiednia), wielowątkowa karykatura globalnej wioski. W fascynującej i niejednokrotnie zabawnej do łez kakofonii, pojawia się zakrawająca na kuriozum tematyka moralna: Szlaga próbuje, rozsypany jak garść dolarów współczesny świat postawić do pionu, wzdłuż osi piekło-niebo. Równolegle, stawia ironicznie problem malarstwa, które pojawia się niespodziewanie jako napis na paczce papierosów marlboro. Czy malarstwo to dobra marka?

Ponieważ Radek jest wierny logice świata, popada często w obsesje. Obrazy malowane są w cyklach, ale przyglądając się całej twórczości można je klasyfikować poprzez dominujące motywy, wśród których byłyby: flaga USA, puste niebo, zapomniane cmentarze, niedźwiedź polarny, malarstwo/marlboro, afrykańscy królowie, płomienie piekielne; wśród bohaterów pojawiają się Basquiat, Ali Agca, Michael Jackson i Idi Amin. Taki zestaw siłą rzeczy wywołuje pop-artowe konotacje, Szlaga jednak ma swój własny styl podobny dziecięcemu skrótowi i stosuje go zarówno w warstwie tekstowej, jak i wizualnej. Świetny obraz 7:0/ Stroje ze skóry jaguara z cyklu Piekło oddaje znakomicie charakter tego bezpośredniego i błyskotliwego malarstwa.

Nad twórczością Radka Szlagi unosi się duch radosnej anarchistycznej kontestacji i zderzony z nią odmienny nastrój - gorycz porażki. Jej lekkość jest pozorna. Jak w tragifarsie, przegraną ponosi naiwny podmiot (nie odróżnia Dona Kinga od Marcina Lutra, ani bohatera od zbrodniarza), który nagle spostrzega, że w sposób gogolowski śmiejąc się ze świata śmieje się sam z siebie, a jego los to włóczyć się po rumowiskach obrazów.

Autor tekstu: Michał Lasota

Jakub Ciężki

2007-06-28T01:12:00.000-07:00

skrzynki, deska - olej, 140x300cm, 2005r

lokomotywa, deska - olej, 100x140cm, 2003r

KOŁA - płótno - olej, 100x140cm, 2005

kaloryfer, płótno - olej, 140x310cm, 2004r

drabina, płótno - olej, 220x150cm, 2003r

Urodzony w Lublinie w 1979r. W latach 1998-2003 studiował na Wydziale Artystycznym UMCS w Lublinie, gdzie uzyskał dyplom z wyróżnieniem w pracowni malarstwa prof. Jacka Wojciechowskiego. Od września 2003 członek Związku Polskich Artystów Plastyków. Od października 2003 zatrudniony na stanowisku asystenta Wydziału Artystycznego UMCS w Zakładzie Malarstwa i Rysunku II prof. Jacka Wojciechowskiego.

Wystawy indywidualne:
2007:
- Galeria Promocyjna, „ZABAWnie”, Warszawa
2005:
- Galeria Promocyjna, „Istota Rzeczy”, Warszawa
- Galeria „ES’, Międzyrzec Podlaski
- Galeria Podlaska, Biała Podlaska
2003:
- Galeria ZPAP „Pod podłogą”, Lublin

Wystawy zbiorowe:
2007:
- Galeria ZPAP „Pod podłogą” – „Pracownia 113 – prof. Jacek Wojciechowski i uczniowie”,
Lublin
2006:
- Wystawa pokonkursowa XXI Festiwal Polskiego Malarstwa Współczesnego w Szczecinie
- Centrum Olimpijskie, „Gra” – wystawa malarstwa Galerii Karowa, Warszawa
- Biblioteka Publiczna im. Hieronima Łopacińskiego w Lublinie (Stara BWA), 14 Wschodni Salon Sztuki, wystawa malarstwa – obchody 70-lecia ZPAP okręgu lubelskiego
- Wystawa pokonkursowa „Autograf 2005” na Zamku Lubelskim (I nagroda)
2005:
- Biblioteka Publiczna im. Hieronima Łopacińskiego w Lublinie (Stara BWA) , „Figuracja Odnowa” 13 Wschodni Salon Sztuki, Lublin
- BWA Awangarda, 7 Konkurs im. Eugeniusza Gepperta / 6 Krajowa Wystawa Malarstwa Młodych, Wrocław
- Galeria Promocyjna, „Salon letni” - Wystawa malarstwa i fotografii, Warszawa
- Podziemia Kamedulskie, „Przeciwwaga” – Wystawa prac studentów i wykładowców Kolegium Sztuk Pięknych w Kazimierzu Dolnym, Warszawa
- Pałac Królikarnia – Oddział Muzeum Narodowego w Warszawie, finał konkursu Art.&Business na „Obraz Roku 2004”, Warszawa

Jan Plater Zyberk

2007-05-08T01:19:00.000-07:00

Jan Plater – Zyberk
Urodzony w 1979 r. w Warszawie
Absolwent wydziału Historii w specjalności Sztuki Sakralnej PAT Kraków
Zajmuję się malarstwem, rzeźbą i fotografią stereo

Bajka ma role stricte pedagogiczną, poprzez wskazanie kluczowych sytuacji, zagrożeń, ludzkich wyborów oraz ich konsekwencji ma za zadanie wytworzenie pewnego „pancerza" psychicznego. Próbuje przygotować dziecko do uczestnictwa w życiu społecznym i w miarę możliwości bezboleśnie wprowadzić je w świat dramatów dorosłości. Co jednak gdy dramat bajkowy okazuje się dużo bardziej wyrazisty niż dramaty rzeczywistości. Co gdy rzeczywistość bajki która miała nas przygotować do podejmowania wyborów w życiu nie przystaje zupełnie do świata realnego a my jako dorośli nadal nosimy ją w sobie. Pozostaje wybór albo zrzucamy „pancerz” albo budujemy sobie bajkę w której do czegoś się on nada. Właśnie takie bajki które tworzymy sami na własny użytek kalkując przeróżne stereotypy wydają mi się najbardziej interesujące i to im poświęcam swoją prace.

Zamieszczone prace pochodzą z serii p.t. "11"

Pierwszy skan - rzeźba drewniana na płotnie. Wszystkie pozostałe prace akryl na płótnie.

Wiola Głowacka

2007-05-08T01:08:00.000-07:00

Wiola jest studentką trzeciego roku wydziału artystycznego lubelskiego UMCS.

Napisała o sobie:

Moje opowieści a każda z osobna, część poszukiwań własnych form używając przy tym prostych wizualnie obrazów z rzeczywistości. Kiedy widzę pewne sytuacje, ludzi Ich pozy zaczynam szukać tej chwili, a raczej układów ciał, które nie opowiadałyby o niczym, a zarazem o wszystkim…
Jest to dosłownie ten moment kiedy postacie ujęte w jakimś zdarzeniu zawieszają się w przestrzeni a treść myśli jest dowolna. Jak przedstawić ograniczenie myśli w nieograniczonej wielości form ciała i na odwrót ? Jeśli zobaczę właśnie takie kadry poddaje je pewnym obróbkom, wiadomo dodam coś, biorę z niego to co najlepsze po to by same mówiły o sobie.

Dlatego stawiam na człowieka, na jego mikrokosmos jakim jest jego otoczenie. Sama obecność, kontakt z nim jest nieskończonym źródłem motywów. Niekiedy sam gest jest wystarczającym bodźcem, pretekstem do wykonania pracy twórczej. Jeśli obserwacja jest czynnością prostą, to analiza nie jest już zjawiskiem tak oczywistym. Do niej należy głębsze zapoznanie się z klimatem jednostki oraz przedostanie w atmosferę międzyludzką do tego stopnia aby uchwycić jej punkt zwrotny. A to kiedy, jak i gdzie zależy już tylko od nas.

Zastanawiający jest dla mnie stan nudy czy jak kto woli monotonii, bezruchu (nie tylko umysłowego) i jak to się ma do istoty funkcjonowania człowieka. Kiedy ona naprawdę występuje, ujawnia się podczas gry ciała, co wtedy siedzi w człowieku? I jakie są jej konsekwencje. I to właśnie te nieodgadnięte konsekwencje są epicentrum całego zjawiska. W jaki sposób nieprzewidywalne skutki mogą budować napięcie w obrazie. Czujemy niewidoczne sygnały zapowiadające dalszy rozwój akcji, chociaż treścią jest statyczna sytuacja. Jednak ważniejszym staje się to co nastąpi potem a samo odtworzenie jej przeze mnie nadaje znaczenie.

Wyobraźmy sobie ciąg obrazków: są bohaterzy, coś się dzieje na planie ( nawet jak nic się nie dzieję)-codzienna trywialna scenka- po chwili zauważamy jakieś niezgodności, coś jest nie tak… Bo tak naprawdę żadna sytuacja nie jest zwyczajna.

Prezentowane prace pochodzą z cyklu Nuda.

Zdjęcia dzięki uprzejmosci artystki i Młodego Forum Sztuki.

Sławek Pawszak

2007-04-04T02:55:00.000-07:00

Sławek Pawszak – urodzony w 1984 roku w Warszawie.
Studiuje malarstwo na warszawskiej ASP w pracowni Leona Tarasewicza. Mieszka w bloku na Targówku i tam, w suszarni na 8. piętrze, ma swoją pracownię.

Bez tytułu, olej na płótnie 200 x 150

Bez tytułu, olej na płótnie 160x130

Bez tytułu, olej na płótnie 170 x 140

Ponizej rozmowa jaką ze Sławkiem przeprowadziła Aleksandra Urbańska.

Aleksandra Urbańska: Czym jest fragmentaryzm? Jak doszedłeś do postrzegania fragmentarystycznego?

Sławek Pawszak: Malując obrazy na akademii w pewnym momencie doszedłem do wniosku, że niektóre rzeczy, które się tam robi wynikają z pewnego przyzwyczajenia, robi się je po prostu niepotrzebnie. To znaczy, że malując obraz przedstawiający nie jesteśmy tak samo silnie zainteresowani każdą częścią, każdym fragmentem tego obrazu. Są rzeczy, które tak naprawdę stanowią pretekst do malowania, no i są takie, które stanowią tło.

Doszedłeś do tego malując "normalne" obrazy, że w sumie nie interesuje cię wszystko?

Tak, że odczuwam nudę, że niektóre rzeczy mam ochotę malować, a inne po prostu wypełniają mi przestrzenie pomiędzy nimi. Chodzi mi o to, że ludzie w zadziwiający sposób dzielą rzeczywistość według rzeczy – przedmiotów, czyli zajmują się malowaniem tych rzeczy, które są w stanie nazwać. To znaczy, na przykład, nie jest możliwe namalowanie werystycznie czegoś, co nie jest nazywalne w pewien sposób, co nie stanowi zamkniętej całości. To mi się wydało dziwne. Malarstwo przedstawiające posługuje się pewną symboliką, która w jakiś sposób nas pociąga, ale tak naprawdę, o ile kiedyś miała sens – to znaczy pewne rzeczy niosły ze sobą określone treści i było wiadomo, że taki kolor oznacza to itd., że to atrybuty danego świętego, cała ta warstwa symboliczna miała naprawdę duże znaczenie. To było ważne. O tyle teraz często staje się to jakby jakąś grą, nie wiem – rebusem, ale takim, który tak naprawdę nie niesie ze sobą głębokiego przesłania.

Opowiedz mi o Husserlu, bo miał chyba duży wpływ na manifest.

Husserl, jego idea fenomenologii, redukcji fenomenologicznej jest taką moją nową fascynacją. Chodzi o to, że Husserl proponuje w patrzeniu na świat dokonanie pewnej redukcji, która miałaby polegać na tym, aby spojrzeć na przedmioty takimi, jakimi one nam się jawią naprawdę. To znaczy, jeżeli na coś patrzę, w tym momencie stwierdzenie, że jest to trójwymiarowe, to już jakaś wiedza, którą mam poza samą obserwacją. Bo w chwili, kiedy się nie ruszam, o tym nie wiem. Nie wiem, że to jest twarde, nie wiem, że to ma jakąś grubość, po prostu widzę zbiorowisko plam barwnych. Samym patrzeniem nie nadaję temu jakiegoś sensu, te sensy przychodzą potem. Tak naprawdę wydaje mi się, o ile dobrze zrozumiałem ideę fenomenologii, że atrakcyjne w tej koncepcji jest to, że to tak naprawdę bardzo malarskie. A także aktualne - w tym sensie, że postmodernizm proponuje nam grę z bardzo wieloma motywami, bardzo wiele odniesień itd., które tak naprawdę są jakąś intelektualna rozrywką. Odczytujemy zawiłe rebusy i konstrukcje, ale nie uważam, żeby miało to taki potencjał, żeby przeżyć to w jakiś głębszy sposób. Nie wydaje mi się to takie duchowe, uznaję to po prostu za rozrywkę intelektualistów, jakąś taką złożoną konstrukcję, która nas stymuluje intelektualnie, jest zabawą na wyższym poziomie. W redukcji fenomenologicznej i w tym, co sam proponuję dostrzegam taką szansę, że po takim dogłębnym oczyszczeniu rzeczywistości z masy nabudowanych sensów, pewnych skojarzeń, zaprzestaniu traktowania rzeczywistości jako zbioru zamkniętych form, widzę możliwość zbudowania jakiegoś nowego i tak naprawdę bardziej prawdziwego obrazu rzeczywistości, bardziej indywidualnego i przez to szczerze przeżytego kontaktu z tym, co nas otacza.

Czyli ty, jako malarz, dokonujesz takiej redukcji?

Można tak powiedzieć.

Jak wybierasz te fragmenty, co cie interesuje?

Wpatruje się w coś i zastanawiam tak naprawdę, co będzie się fajnie malowało...

...fajnie malowało, a efekt?

Tak, zastanawiam się, co tak naprawdę chciałbym namalować z tego, co widzę. Trudno jest to inaczej uzasadnić. Od strony technicznej wygląda to tak, że jak się już zdecyduję, co chcę namalować, to rzucam to sobie na płótno, odrysowuję i zaczynam malować.

Ale wcześniej jest to zdjęcie, które cię interesuje. Czy malujesz też z natury?

Robię zdjęcie w pewnym momencie, żeby móc to następnie rzucic z rzutnika. Można więc powiedzieć, że wszystko maluję ze zdjęć, a jednocześnie wszystko maluję z natury. Jest to kwestia wyłącznie wygody i niemożliwości powrócenia do pewnych, zobaczonych wcześniej sytuacji. Istotne jest, że to, co maluję nie jest jakąś abstrakcją. To jest naprawdę wzięte z rzeczywistości, natomiast zdjęcie stanowi tylko pomoc.

Nie jest to więc malarstwo abstrakcyjne.

Nie, to jest malarstwo przedstawiające. Przedstawia fragmenty rzeczywistości.

Wracając do spraw czysto technicznych – powiedz dlaczego tak duże formaty prac?

Jest niesamowitą frajdą, kiedy się staje przed dużym płótnem. Taki format wymaga jakby większej koncentracji, pewności. Wydaję mi się, że mobilizujacy jest dla mnie pewnego rodzaju strach przed zepsuciem obrazu. Po przygotowaniu takiego płótna obraz staje się pewnym wydarzeniem. Dochodzi do tego kontekst akademicki - dzięki temu, że moje obrazy są duże, nie stają się jakimiś gadżetami. Po prostu ktoś, kto ogląda taką pracę musi się zmierzyć z tą przestrzenią bieli, nie jest to coś, co można włożyc do torebki czy postawić na kominku. Poza tym, tak naprawdę często w ostatniej chwili zmieniam wybór fragmentów. Chodzi o to, że niektóre rzeczy mi się nudzą, a zaczynam dostrzegać inne.

W ostatniej chwili, czyli kiedy?

Tuż przed malowaniem. Kiedy już stoję przed płótnem, wtedy jest czas na ostateczne decyzje i taki duży format pozwala mi na to, żeby dowolnie dokonywać zmian. Wydaje mi się, że przy dużym formacie, mniej myśli się o kompozycji obrazu. To, co się maluje, nie jest tak wciśnięte w ramy obrazu i ten prostokąt płótna przestaje mieć przypisane znaczenie malarskiego kadru, tylko jest jakąś koniecznością – na czymś to muszę przecież namalować. To, że obraz ma kształt prostokąta wynika tylko z tego, że po prostu tak konstruuje się płótno. Mogłoby być na przykład wycięte wzdłuż tego namalowanego kształtu, ale byłby to zabieg pozbawiony sensu, bo zawsze ten fragment, który wybieram będzie miał jakieś otoczenie. W przypadku tych obrazów jest to neutralna biel płótna.

Czyli duży format pozwala zapomnieć trochę o tym, że to prostokąt malarskiego podobrazia?

Tak. Zaczynałem od mniejszych formatów. A potem tak naprawdę zacząłem dusić się w tym prostokącie, za bardzo kształt płótna determinował to, co działo się w środku. Ujawniała się jakaś naturalna potrzeba, nawyk komponowania, przywiązanie do krawędzi.

A to przeciez nieważne przy malowaniu obrazu fragmentarystycznego?

No tak, nieważne, ponieważ nie jest to kadr malarski.

A efekty fakturowe? W jaki sposób są istotne?

Efekty fakturowe wynikają z tego, że staram się namalować te fragmenty najlepiej jak potrafię, w sposób najbardziej - moim zdaniem - dla nich odpowiedni. Malując różne rzeczy staram się dobierać do tego odpowiednie środki. Według mnie, w przypadku tych fragmentów, które maluję fakturowo, taka faktura jest odpowiednim sposobem przedstawiania (pokazywania) tego, co maluję.

Co uznajesz za najbardziej rewolucyjne w swojej koncepcji?

Chodzi o prostą refleksję nad naszym sposobem patrzenia. A mianowicie o to, że mamy ostry tylko środek pola widzenia i tak naprawdę ogladając coś, przenosimy wzrok tylko z fragmentu na fragment. To, że naturalne jest dla nas zatrzymywanie wzroku na fragmentach oraz że to, co przykuwa nasz wzrok w sposob niewytłumaczalny, to nie są tak naprawdę rzeczy. Wydaje mi sie, że sztuczne jest dzielenie rzeczywistości malarskiej według kategorii jakichś rzeczy. Według mnie, to są po prostu plamy, kształty i tak naprawdę nie ma znaczenia co to jest, czy to nazywalna rzecz.

Czyli to, co najbardziej naturalne w naszym sposobie patrzenia nie zostało nigdy trafnie zobrazowane?

Jeżeli ktoś chce namalować tylko cienie pod jabłkami w martwej naturze, nie wiem dlaczego miałby tego nie zrobić. Zastanawiałem się dlaczego, jeżeli malarstwo jest takim medium, które z samej swojej natury zajmuje się wyjmowaniem fragmentów z rzeczywistości i przekładaniem ich na płótno przy użyciu środków malarskich, dlaczego te fragmenty w obrazach zawsze jednak składają się w jakieś całości. Jest szereg obrazów, które przedstawiają coś na białym tle, ale to jest zawsze malarstwo jakichś rzeczy, jakichś elementów. Maluje się włosy, pukiel włosów, lub włos, a nie np. fragment włosów, bo widz nie będzie wiedział, co zostało namalowane… Często jako pomoc w takich sytuacjach wykorzystywane są tytuły, które naprowadzają widza. Tak, jakby najważniejsze było to, że rozpozna on, co zostało namalowane na obrazie. Nie określiłbym tego mianem rewolucyjnego odkrycia, ale na pewno dopełnieniem jakiegoś braku, zaistniałego - być może - ze wzgledu na jego oczywistość...?

Czyli dopełnienie historii malarstwa realistycznego?

Tak.

A czy formuła fragmentaryzmu może się malarsko jakoś rozwinąć? Czy ona jest już skończona?

Nie wiem, szczerze mówiąc...

Czy może być stosowana tylko w malarstwie czy także w innych sztukach plastycznych?

Według mnie to kwintesencja malarstwa!

Czyli fragmentaryzm to malarska refleksja nad rzeczywistoscią?

Zdecydowanie tak.

Choć odżegnywujesz się od postmodernistycznych gier z widzem, ów zabieg szatkowania przez ciebie rzeczywistości wydaje mi się w pewnien sposób postmodernistyczny...

No tak, jedną z podstawowych cech postmodernizmu jest fragmentaryczność. W tym przypadku, wydaje mi się jednak, że jest to tak naprawdę kwestia nazewnictwa. Fragmentaryzm to koncepcja, która jest bardzo spójna i zasadza się na prostej obserwacji. Nie chodzi o fragmentaryczność związaną z jakąś formą eklektyzmu.

Jak powinniśmy oglądać twoje obrazy? Nie wydaje ci się, że są one nieco hermetyczne, zamknięte w jakiś sposób na widza?

Owszem są hermetyczne. Powiem raczej, jak bym bardzo nie chciał, żeby je czytać. Nie chciałbym, żeby namalowane przeze mnie fragmenty próbowano w jakikolwiek sposób identyfikować, bo cała moja praca polega właśnie na ukazaniu tego, że rzeczywistość składa się tak naprawdę z - nazwijmy to - abstrakcyjnych form, które zlepiają się w większe całości. Wszystkie moje obrazy stanowią zachętę do spojrzenia na rzeczywistość z nieco większym dystansem, w oderwaniu od tego, co już o niej wiemy.

Widz zatem zostaje skonfrontowany z pewną koncepcją oraz jej efektem malarskim?

Tak, widz jest biedny, postawiony w trochę trudnej sytuacji, ale jak już mówiłem, chciałbym, żeby te obrazy były zachętą do podjęcia próby spojrzenia na rzeczywistość w odmienny sposób.

Obrazy są tu więc zapisem twojego patrzenia?

Tak.

Opowiedz jeszcze na koniec o swojej fascynacji Tuymansem?

Myślę, że moje malarstwo, to, że doszedłem do fragmentaryzmu, było efektem buntu przeciwko Tuymansowi, który mnie w pewnej chwili opętał. W obrazach Tuymansa jest bardzo dużo języka filmowego – filmowych rozwiązań. Wszystko prawie oparte jest na jakichś kadrach, pojawiają się czysto filmowe zbliżenia, rozmazania, rozmycia. Ja, oglądając to malarstwo mam często wrażenie zatrzymania kadru filmowego. Chciałem więc zrobić coś innego, coś, co byłoby bardzo malarskie i wynikajace z tego medium, a więc - nie filmowe, rezygnujące z tych, tak bardzo kuszących filmowych ujęć. Uświadomiłem sobie, że aby malować, trzeba mieć do tego jakiś bardzo poważny powód.

Wystawa Sławka Pawszaka w Galerii Zakret jest otwarta do 27 kwietnia.

Zdjęcia prac Sławka Pawszaka dzięki uprzejmosci Galerii Zakręt w Warszawie

Zdjęcia: Tymek Borowski